Mayerhofen – Wintervakantie 1975

12 januari 1975 – Sylvia Lowik

We ontmoetten elkaar op het station in Den Bosch. Mieke en Sylvia hadden zowat een wagonlading bagage bij zich en Margot had ook een knoert van een koffer meegebracht. Een uur te vroeg waren we dus in Eindhoven, waar we op de Hotelplan-trein zouden stappen.

Als het aan Mieke had gelegen, waren we een uur later geweest om ons dan met grote snelheid en al onze bagage in de net wegrijdende trein te werpen. Maar dit was nu niet nodig. Mieke had zelfs tijd om voor de derde keer naar huis te bellen.

De trein kwam. We moesten snel instappen, want hij had al vertraging. Nieuwsgierig zochten we onze coupé op. Wie zouden die met ons delen?

Daar was hij: nummer 40. En wie zaten daar, breed glimlachend? Een kinderloos echtpaar dat zich met alle gretigheid over ons ontfermde. De vrouwelijke helft kletste ons de oren van het hoofd over treinreizen, Oostenrijk, Mayrhofen in het bijzonder en reizen in het algemeen. In de paar uur voordat we gingen slapen, liet ze snel even haar en haar mans volledige levensverhaal de revue passeren.

We konden tenslotte vluchten naar Café Internationale, dat ter gelegenheid van Hotelplan zijn internationale karakter had verruild voor een oer-Nederlandse sfeer. Zo gezellig! Natuurlijk werd er polonaise gelopen en gehost. Maar ja, het was kiezen of delen.

Toen we terugkeerden naar onze coupé, ontdekten we tot onze grote opluchting dat onze behulpzame medereizigers de bedden al hadden uitgeklapt. Helaas hadden zij ook alvast de onderste bedden bezet. De andere lage plaatsen zouden wij natuurlijk niet willen gebruiken, want “de jongelui slapen graag boven”.

Er zat dus niets anders op dan naar boven te klimmen. Sylvia lag helemaal bovenin en was nog maar net geïnstalleerd toen ze alweer naar het toilet moest. En dat vijf keer achter elkaar.

Ontbijt in de trein

‘s Morgens om zes uur: ontbijt.

Wat we ons daarvan hadden voorgesteld weet ik niet meer, maar dit was het in ieder geval niet. We namen plaats aan een tafeltje waarop wat minuscule blikjes jam, boter en smeerleverworst waren neergegooid.

Het brood was al in Den Haag klaargelegd, wat we aan de hardheid duidelijk konden merken. Maar het werd nog erger. Plotseling stormde een militair uitziende vrouw met een pot koffie de restauratiewagen binnen en snauwde iedereen af:

“CAFÉ?!”

Sylvia waagde het “nee” te zeggen, waarna de dame zich verontwaardigd op haar volgende slachtoffer stortte.

Aankomst in Oostenrijk

Bij aankomst in Jenbach scheen de zon, lag er een halve meter sneeuw en was het koud. We werden in de bus geladen, waar we voor het eerst kennismaakten met het echtpaar De Groot.

Meneer De Groot was een klein mannetje met enorme bakkebaarden, een verongelijkt pruimenmondje en grote wantrouwige ogen. Zijn vrouw was een middelmatig grote maar zeer stevige dame die haar echtgenoot overal volgde.

Hun verschijning bezorgde ons regelmatig de slappe lach.

Na een rit door het winterse landschap werden we verwelkomd door de Hotelplan-hostess. Kort daarna stonden we voor ons hotel: Haus Central.

De chauffeur, die eindelijk onze berg bagage had uitgeladen, vroeg spottend of we soms een half jaar bleven. Wij vonden het verstandiger hem niet de waarheid te vertellen.

De eerste dag

Mieke en Sylvia kregen een plaats in de grote slaapzaal en Margot in een kleinere kamer.

Daarna volgden de eerste noodzakelijke activiteiten: lessen regelen, puntenkaarten kopen en ski-uitrusting huren.

Bij de schoenverhuur werden we geholpen door een vriendelijke oude baas die ons rustig liet passen totdat alles goed zat. Daarna volgde de skiverhuur. Op de vraag of we “gute oder einfache Bindungen” wilden hebben, antwoordden we maar voorzichtig “gute”.

Dat bleek achteraf een uitstekend idee.

Met ski’s en stokken sjokten we vervolgens terug naar het hotel. Daarna verstuurden we onze eerste ansichtkaarten.

Onze eerste warme chocolademelk dronken we in Café Tyrol.

‘s Avonds stond het kerstdiner op het programma. In een grote zaal, verlicht door TL-buizen, wachtte ons een apart gereserveerd tafeltje. Het diner bestond uit een waterig soepje, een piepklein slaatje, kalkoen met aardappelkroketjes en spruitjes, gevolgd door koekjes als dessert.

Gelukkig konden we er de humor van inzien.

Eerste skidag

De volgende dag begon het echte werk.Met honderden anderen wachtten we bij de kabelbaan. Na een uur stonden we eindelijk boven. Onze skileraar heette Reinhard, een jongen van ongeveer onze leeftijd.

We leerden de eerste bochten maken, “Pflug machen”, en eenvoudige afdalingen. Het weer was prachtig en ondanks alle beginnersproblemen genoten we enorm.

Na de les besloten we zelfstandig terug naar beneden te skiën.

Mieke ging als eerste. Haar snelheid overtrof alle verwachtingen. Ze leek op een menselijke kanonskogel.

Margot daalde voorzichtig af, maar Sylvia kende nauwelijks remmen. Wonder boven wonder ging alles goed.

Bieravond

Die avond organiseerde Hotelplan een bieravond.

Na een etentje in Berghof kwamen we terecht tussen een groep Nederlanders die duidelijk zin hadden in een feestje. Polonaises, bezemdansen, sinaasappeldansen en bierestafettes volgden elkaar in hoog tempo op.

Sylvia deed mee aan de bierestafette en hield er een nat hoofd aan over.

Tussen alle activiteiten door genoten wij vooral van de komische capriolen van meneer De Groot, die zijn vrouw bij het verlaten van de dansvloer een flinke tik op haar achterwerk gaf.

Oudejaarsavond

De dagen daarop stonden in het teken van skiën, nieuwe ontmoetingen en gezellige avonden.

Op oudejaarsavond bleef Alexander bij ons eten. We haalden eten in het dorp en moesten ermee over spiegelgladde straten terugrennen om het warm te houden.

Na wijn en gezelligheid viel vrijwel iedereen vroeg in slaap.

Sylvia wist echter nog voldoende energie op te brengen om na middernacht naar de Schlüssel te gaan, waar het nog bijzonder gezellig bleek te zijn.

Nieuwjaarsdag

Nieuwjaarsdag brachten we door op de Penken.

De afdalingen waren soms te vlak en soms juist veel te steil. Sylvia ontwikkelde een eigen remtechniek: zich in een sneeuwberm laten vallen.

Onderweg kregen we schnaps aangeboden door wandelaars, wat de moed aanzienlijk versterkte.

Pech op de piste

Een paar dagen later sloeg het weer om. Tijdens een hevige sneeuwstorm brak Margot bij haar eerste afdaling haar enkel.

Een sneeuwtractor bracht haar naar beneden en vervolgens naar de dokter. Ze kreeg gips en moest enkele dagen rust houden.

Dat was natuurlijk een grote tegenvaller.

De laatste dagen

Ondanks Margots blessure bleven Mieke en Sylvia skiën. Er waren dansavonden, Tiroler avonden en allerlei ontmoetingen met nieuwe vrienden.

Sommige avonden verliepen succesvoller dan andere, maar vervelen deden we ons geen moment.

Langzaam kwam het einde van de vakantie in zicht.

Terugreis

Op de laatste dag gingen Mieke en Sylvia nog eenmaal naar de Penken, dit keer zonder ski’s, gewoon om van het uitzicht te genieten.

Veel geld hadden we niet meer over, maar wel een heleboel herinneringen.

Voor vertrek wandelden we nog eenmaal door het dorp om afscheid te nemen van Mayrhofen.

De terugreis verliep voorspoedig. Onze beschermengelen van de heenreis zaten gelukkig in een andere coupé, zodat we niet opnieuw hun volledige levensverhaal hoefden aan te horen.

Het moeilijkste van de terugreis was het afscheid nemen van het skileven en alles wat daarbij hoorde.

Maar één ding wisten we zeker:

Volgend jaar komt er weer een wintersportvakantie!