Lieve Sylvia,
Het regent vandaag! Mijn haar is helemaal nat geworden en de druppels vallen zelfs op het papier terwijl ik schrijf.
Waar moeten we nu beginnen met al die mooie en bijzondere dingen die tussen ons zijn gebeurd? Ik begrijp dat je eerst wilt ontdekken hoe je jezelf kunt openstellen. Moet ik in het duister tasten of durf ik je volledig te vertrouwen? Toch zal ik proberen je te begrijpen.
Binnenkort vertrek je weer, jij, die levendige, vrolijke jonge vrouw die zoveel licht brengt. Dan krijg je alle tijd die je nodig hebt. Maar weet dat ik je zal missen en dat ik het risico loop je helemaal kwijt te raken. Toch geloof ik dat jij de eenzaamheid in mijn leven kunt vullen.
Ik weet dat ik zelf ook niet altijd even open ben geweest in mijn brieven. Misschien klink ik daarom soms half ernstig en half onzeker. Maar toch wilde ik je dit schrijven.
En dan gebeurt het: een weekend bij familie. Wat kan erger zijn? Eigenlijk maakt het me niet uit. Het is goed om eens rustig na te denken en tevreden te zijn als er iemand in je leven is die om je geeft.
Misschien ben ik wel de eerste man die serieus met je praat en echt probeert je te leren kennen. Voor mij is dat belangrijk. Ik wil niet alleen weten wie je bent, maar ook begrijpen wat je voelt en wat je dromen zijn.
Misschien praat ik nu te veel. Maar wat is een mensenleven anders dan proberen elkaar te begrijpen? Alleen al jouw hand vasthouden, je stem horen en denken aan die momenten waarop we samen waren, geven mij het gevoel dat de wereld even stil blijft staan.
Er is niets mis met mij; in veel opzichten ben ik net als jij.
Ik bedoel niet dat ik bijzonder slim ben. Je weet dat ik niet altijd veel vertrouwen heb gehad in mensen of zelfs in het leven zelf. Dat komt gedeeltelijk door de manier waarop mijn schooltijd verliep. Ik heb geleerd om niemand zomaar te vertrouwen.
Maar na verloop van tijd besefte ik dat een mens niet alles alleen kan dragen. Uiteindelijk verlangen we allemaal naar hetzelfde: begrip, warmte en iemand die ons echt kent.
Vertrouwen betekent liefde, tederheid, aanraking en gevoel. Woorden die allemaal iets van eeuwigheid in zich dragen.
Ik weet niet precies wat mij zo beweegt, maar ik geloof dat mensen elkaar soms ontmoeten op een bijzonder moment in hun leven. Niemand heeft daar recht op, en toch gebeurt het. Velen raken teleurgesteld wanneer ze ontdekken dat de gevoelens niet wederzijds zijn. Maar sommige mensen vinden elkaar echt. Ze leren elkaar kennen, houden elkaars hand vast, kussen elkaar, raken elkaar aan en geven zich aan elkaar over.
Ik weet zeker dat jij veel hebt om mij te antwoorden. Veel om te vertellen. Schrijf me alsjeblieft over deze dingen en vertel me eerlijk wat je voelt. Wees niet bang.
Ja, ik denk dat mannen in veel opzichten op elkaar lijken, al zullen sommigen daar anders over denken.
Uit liefde?
Misschien wel.
Ik heb waarschijnlijk al veel te veel geschreven. Misschien moet ik nu voorzichtiger zijn. Maar voordat ik stop en wacht op jouw antwoord, wil ik nog zeggen dat er misschien nog zoveel meer te vertellen valt.
Misschien neem ik alles wel te serieus. Dat geeft niet.
Als je niet antwoordt, zal ik dat begrijpen. Maar als je wel schrijft, zal dat me gelukkig maken.
Wij zijn verschillende mensen, en toch lijken we op elkaar in veel opzichten. Misschien is dat wel de reden waarom ik je deze brief schrijf.
Voel je niet schuldig wanneer je met vrienden uitgaat en plezier maakt. Vergeet alleen niet dat er iemand aan je denkt.
________________________________________
Deze brief leest als een ontroerende liefdesbrief van een jonge man aan jou in de zomer van 1977, vol onzekerheid, hoop, verlangen en de wens om een diepere band op te bouwen. Voor een memoir zou dit een prachtig document kunnen zijn onder de titel:
“Een liefdesbrief uit de zomer van 1977”.